Archiwum autora: andrzejgorny

Hamlet Dudy-Gracz miarą destrukcji człowieczego świata ( „Ja jestem Hamlet” Agaty Dudy-Gracz w Teatrze Nowym w Poznaniu) Hamlet w filmie Laurence Oliviera w 1948r. – a więc kilka lat po hekatombie, którą świat miał już za sobą – stojąc na … Czytaj dalej →

  („Asymilacja” w reżyserii Piotra Kruszczyńskiego, przedstawienie oparte na motywach sztuki                          Radosława Paczochy pt. „Powstaniec Thiel”) Powstania Wielkopolskie w ostatecznym rachunku dopełniło upragnionego celu, historia zapisała bieg wydarzeń, co społeczeństwo dokumentuje wiernością swej pamięci w kolejnych rocznicach, aż po obecną … Czytaj dalej →

Wspólnota ducha, nie krwi  („Pan Tadeusz, czyli ostatni zajazd na Litwie” Adama Mickiewicza w reżyserii Mikołaja  Grabowskiego w Teatrze Nowym w Poznaniu) Jest w tym przedstawieniu zapisana wspaniała, urzekająca uroda dawnego polskiego świata, ale jest i jego upadanie. Wszystko to … Czytaj dalej →

Od podporządkowania do pogardy („Baba-Dziwo” Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej w reżyserii Marii Kwiecień w Teatrze Nowym w Poznaniu) Można by powiedzieć, że mamy przed sobą dramatyczną opowieść o procesie podporządkowywania się społeczeństwa władzy, i do czego to, prędzej czy później, nieuchronnie prowadzi. Autorka … Czytaj dalej →

( „Kanapka z człowiekiem” Jacka Kaczmarskiego w reżyserii Jerzego Satanowskiego w Teatrze Nowym w Poznaniu) Kiedy zobaczyłem na scenie barykadę czarnych rozpiętych parasolek z ich kłującymi ostrzami, jakby wymierzonymi we wszystko co chciałoby się zbliżyć, i trwały tak nieustępliwie przez … Czytaj dalej →

(„Iwona księżniczka Burgunda” Witolda Gombrowicza w reżyserii Magdaleny Miklasz w Teatrze Nowym w Poznaniu) Mamy oto przed sobą opowieść o Królestwie, które przeżywa poważny wstrząs, i trzeba dodać, że dotyczy to samych szczytów władzy, czyli królewskiej rodziny. Tak, w moim odczuciu, … Czytaj dalej →

(„Będzie Pani zadowolona, czyli rzecz o ostatnim weselu we w wsi Kamyk” Agaty Dudy-Gracz w Teatrze Nowym w Poznaniu) Jedynie od takiego tytułu mogę zacząć o tym niezwykle ciekawym przedstawieniu, co otwiera nas na przestrzeń niczemu nieuległego życia. To ono, … Czytaj dalej →

Ambona ludu Wojciecha Kuczoka w reżyserii Piotra Kruszczyńskiego w Teatrze Nowym w Poznaniu. Jaki to las, chce mi się od razu pytać, bo przed nami na scenie sterczą gęsto tylko kikuty ogołoconych z liści brzóz i na dodatek jakby z różnych … Czytaj dalej →

Lear na motywach tragedii Williama Shapeskeare’a „Król Lear” w reżyserii Jędrzeja Piaskowskiego na scenie Teatru Nowego w Poznaniu. Mamy przed sobą na otwarciu nieoznaczoną, niczym nie nacechowaną przestrzeń ogromnej sceny obudowanej wysokimi białymi ścianami, co zdają się lekko lśnić, tak jakby … Czytaj dalej →

Versus Rodrigo Garcii w Teatrze Nowym w Poznaniu.  Taka myśl nęka nieodparcie po przedstawieniu w reżyserii Jędrzeja Piaskowskiego. Mamy oto przed sobą obraz ludzi uwikłanych konsekwencjami, jakie przynosi sprzężenie człowieczej natury z cywilizacyjną dynamiką podpędzaną technologią naszych czasów (niczym konie biczem … Czytaj dalej →